Κομν. Π. Φωτίου MD

Κομν. Π. Φωτίου MD

Ιατρός Παθολόγος

Δ/ντής Ε.Σ.Υ.

Ατομικό αναμνηστικό ιστορικό ( κυριότερα στοιχεία )

  • Από νεαρός κοκκίνιζα εύκολα στη θάλασσα και στον ήλιο τα καλοκαίρια.
  • Ήμουν ειδικευόμενος (  1977;  ) όταν για αρκετούς μήνες ταλαιπωρήθηκα από παρατεταμένα επεισόδια υπερκοιλιακής ταχυκαρδίας και εκτακτοσυστολικής αρρυθμίας, τα οποία αποδώθηκαν μετά από πλήρη για την εποχή καρδιολογικό και όχι μόνο έλεγχο, σε συμπαθητικοτονία.
  • Από πενταετίας περίπου διαταραχές ούρησης στα πλαίσια υπερτροφίας προστάτη.

Κληρονομικό Ιστορικό

  • Ελεύθερο

Οικογενειακό Ιστορικό

  • Ο πατέρας μου αποβίωσε σε ηλικία 93 ετών από λοίμωξη αναπνευστικού επί χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας και πλήθος άλλων εκφυλιστικών προβλημάτων γήρατος.
  • Η μητέρα μου αποβίωσε σε ηλικία 87 ετών μετά από κάταγμα μηριαίου που ενεπλάκη με οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου επί γνωστής στεφανιαίας νόσου, και χρόνιας καρδιακής ανεπάρκειας. Επιπλέον έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, αρτηριακή υπέρταση, περιφερική αρτηριοπάθεια και λιθιασική χολοκ/θεια.
  • Οι τρεις αδελφοί μου ηλικίας 59 και 55 (δίδυμοι) ετών χωρίς ουσιώδη προβλήματα υγείας.
  • Έχω δυο γιους 33 και 29 ετών. Ο μεγάλος υγιής. Ο μικρός παρουσίασε σε ηλικία 7 ετών Τζακσόνιες κρίσεις που αποδόθηκαν σε ιδιοπαθή ή μετατραυματική (  παραμένει αδιευκρίνιστο  ) εστιακή επιληψία, ελεγχόμενη σχεδόν πλήρως φαρμακευτικά από την αρχή.

Παρούσα νόσος

Το Μάιο του 1998 σε μια κοινωνική εκδήλωση και μετά από ένα σχετικά βαρύ γεύμα με κατανάλωση αρκετής ποσότητας μπύρας, ένας ομοτράπεζός μου παρατήρησε και μου το ανάφερε αστειευόμενος ότι έχω κοκκινίσει πάρα πολύ και ότι μοιάζω με μελιτζάνα. Το γεγονός καταγράφηκε στη μνήμη μου σαν πρωτοεμφανιζόμενο. Από τότε και σε πολύ αραιά χρονικά διαστήματα παρουσίαζα ανάλογη εκδήλωση.

Από το Χειμώνα του 2000 άρχισαν επαναλαμβανόμενα επεισόδια λοιμώξεων αναπνευστικού (περισσότερα του ενός κατ΄έτος) με υψηλούς πυρετούς, για τα οποία έπαιρνα αντιβίωση. Ακτ/φίες θώρακος που γίνονταν, δεν αποδείκνυαν κάτι το ουσιώδες πλην μιας φοράς (δεν θυμάμαι ακριβώς πότε) που ένας επιμελητής β΄ ακτινολόγος, ο οποίος μάλιστα δεν έχαιρε της εκτίμησης των υπολοίπων λόγω αλκοολισμού, μου ανέφερε ότι κάτι ασαφές μοιάζει να υπάρχει στη βάση του δεξιού πνεύμονα, πράγμα που απορρίφτηκε από τον Δ/ντή του. Από τότε άρχισε ο βήχας να γίνεται καθημερινός, ξηρός ολοένα και χειρότερος, ενώ εμφανίζονταν και επεισόδια μέτριου πυρετού σε άσχετους χρόνους, διάρκειας συνήθως μερικών ημερών τα οποία υποχωρούσαν τις περισσότερες φορές με συμπτωματική αγωγή.

Την Άνοιξη του 2001 μετά από ένα πταρμό, βγήκε αιμόφυρτο πτύελο δίκην φραγκοστάφυλου και το ίδιο ακριβώς επαναλήφθηκε μετά από κανά δυο μήνες. Ακτ/φία θώρακος και τότε αρνητική. Λίγους μήνες αργότερα εμφανίστηκαν και συνεχίστηκαν σε άλλοτε άλλα χρονικά διαστήματα αιμοπτύσεις (μικρές – μέτριες) καθώς και αιμόφυρτα πτύελα με το βήχα.

Η κατάσταση συνεχίσθηκε κάπως έτσι με το βήχα να αποτελεί το κυρίαρχο ακραία βασανιστικό σύμπτωμα ( ξηρός, παροξυσμικός ) το flashing να εμφανίζεται ολοένα συχνότερα και εντονότερα, ενώ βαθμιαία προστέθηκε και μυϊκή αδυναμία στην έναρξη των κινήσεων ( κύρια κατά την έγερση από την καθιστική θέση ), καθώς και γενική κατααβολή δυνάμεων. Όλα τα παραπάνω όμως δεν επιρέαζαν σε σημαντιό βαθμό την καθημερινότητά μου.

Το καλοκαίρι του 2006 αντιλήφθηκα πλέον ότι και το ήπαρ μου είναι διογκωμένο ( το παρακολουθούσα από πολύ καιρό με αυτοψηλάφηση ) χωρίς να έχουν διαταραχθεί η ηπατική βιολογία καθώς και οι άλλες αιματολογικές και βιοχημικές παράμετροι ( όπως και σε προηγούμενους ανάλογους ελέγχους).

Για τους επόμενους 18 μήνες, η κατάσταση αργά αλλά σταθερά χειροτέρευσε σε όλες τις εκφάνσεις της. Το Φθινόπωρο του 2007 με απασχόλησε πάλι μια σοβαρή λοίμωξη του αναπνευστικού ( αντιβιοτικά κτλ ), ενώ είχε ξεκινήσει το τελευταίο οκτάμηνο – εξάμηνο και βαθμιαία απώλεια σωματικού βάρους 10Kgr + , χωρίς διαταραχή της όρεξης.

Τελικά στα τέλη Φεβρουαρίου του 2008, μετά από ένα τριήμερο υψηλού πυρετού με κύρια συνοδά συμπτώματυα εμμέτους, διάρροιες, παρατεταμένο flashing και οίδημα προσώπου ( κυρίως βλεφάρων ) αλλά και φαινομενικά γενικότερης κατάρρευσης, μεταφέρθηκα με το ασθενοφόρο του Νοσοκομείου στην κλινική μου. Αφού έγινε, πέραν της γενικής κλινικής εκτίμησης της κατάστασής μου από τους συνεργάτες μου και πλήρης αιματολογικός, βιοχημικός και απεικονιστικός έλεγχος, οι Πνευμονολόγοι θεώρησαν σκόπιμη την διακομιδή μου σε πνευμονολογική κλινική της «Σωτηρίας» την ίδια ημέρα. Εκεί αντιμετωπίσθηκε με επιτυχία η οξεία φάση της πάθησής μου και εν αναμονή του πορίσματος της βιοψίας ήπατος δια βελόνης που έγινε στο εργαστήριο αξονικής τομογραφίας ( κ. Θάνος ) με παράπεμψαν, στο υπό τη Διεύθυνσή σας Ογκολογικό τμήμα για παρακολούθηση και θεραπευτική αγωγή.

Πριν κλείσω αυτή την ιστορική αναδρομή στην περίπτωσή μου, επιτρέψτε μου να εκφράσω τις άπειρες ευχαριστίες μου ιδιαίτερα σε εσάς ο οποίος προσωποποιείτε την συνολική έννοια της λέξης Ιατρός – Δάσκαλος, αλλά και στους άξιους συνεργάτες σας όλων των βαθμίδων και κατηγοριών. Έχω πλήρη πεποίθηση ότι η ζωή μου εξαρτιέται απόλυτα από τις δικές σας αποφάσεις και ενέργειες και ότι αυτές είναι οι καλύτερες δυνατές.

Με ιδιαίτερη τιμή