Βουτσαδάκης Κώστας

Υπάρχει κάτι χειρότερο από την αβεβαιότητα για το αύριο: η βεβαιότητα ότι αύριο θα έλθει το τέλος. Η σιγουριά πως ό, τι και να κάνεις, ό, τι κι αν γίνει, όσο και αν προσπαθήσεις δεν μπορείς να νικήσεις. Αυτό προς τα έξω. Γιατί μέσα σου υπάρχει πάντα η κρυφή ελπίδα για ένα θαύμα, η ψευδαίσθηση πως «αύριο» τα πράγματα θα αλλάξουν.

Είμαι σε θέση να βεβαιώσω ότι οι άνθρωποι της Ογκολογικής Μονάδας του Σωτηρία δουλεύουν και, συχνά, παλεύουν για ένα θαύμα. Και με την ηρεμία που η χρονική απόσταση από τα γεγονότα προσφέρει, μπορώ να πω ότι αυτό που καταφέρνουν είναι πολύ σημαντικό για τον άρρωστο και τους ανθρώπους του: τη βεβαιότητα πως έγινε ό, τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό και την ήσυχη συνείδηση πως εμπιστεύτηκαν τους κατάλληλους ανθρώπους. Γι αυτό, και για πολλά άλλα, χρωστάμε ένα ευχαριστώ στη Ντάνυ, στην Κατερίνα, στον Κοσμά, στο νοσοκόμο έξω από την αξονική που δεν δέχτηκε το φιλοδώρημα, στα παιδιά της νοσηλείας, στα εξωτερικά ιατρεία. Όλοι δείχνουν τον ίδιο ζήλο, είτε χρειάζεται ένα θαύμα είτε όχι.